Home  ~   Cultuurgeschiedenis  ~   HOVO  ~   Reizen  ~  Latijn  ~   Reisimpressies  ~  Over ons  ~  Inschrijven  ~  Contact



Capitool

We hebben een heerlijk uurtje vrij om bij te tanken met een biertje, een warm hapje en een overheerlijk kopje koffie. Ook Cor heeft spraakwater tot zich genomen en tijdens de wandeling die we nu gaan maken schildert hij met kleurrijke verhalen de wereld van de oudheid, waarvan een gewone toerist slechts wat puinhopen en hier en daar een wit zuiltje kan zien. Wij zijn geen gewone toeristen maar Corsisten en wandelen geboeid langs de keizerfora.

In 54 v.Chr. begon Julius Caesar met de aanleg van het Forum Iulium. Daarna werd er steeds meer bijgebouwd: het Forum Augusti, Het Forum Nervae en het Forum Traiani. Vespasianus legde ten oosten van deze keizerfora nog het Templum Pacis aan. Op de plaats van de fora waren de achterbuurten, de Subura. Deze werden onteigend, zoals in Parijs later en op dezelfde plaats in de 20e eeuw weer gebeurde.

Stel je een enorm complex van openbare gebouwen voor. Er was een doorgangsroute, de karrensporen zijn nog te zien, en ook Minerva staat er nog. Deze weg was een pronkweg. Wij lopen over een andere pronkweg, namelijk de Via dei Fori Imperiali, die Mussolini heeft laten aanleggen als Via dell' Impero, een paradeboulevard vanaf de Suikertaart (Il Vittoriano, monument ter ere van Victor Emanuel van Savoie, de eerste koning van het verenigde Italië) naar het Colosseum. Bij het aanleggen van deze weg werd de middeleeuwse wijk afgebroken die de keizerfora eewenlang had bedekt. Sinds 1995 wordt hier gegraven, dat is duidelijk te zien. Over een paar jaar zal het gebied veranderd zijn in een groot archeologisch park.
...
We lopen over de oude hobbelweg die afdaalt naar het Forum Romanum. Dit was de zilversmedenstraat waar ook veel boekwinkels te vinden waren, waar de boekrollen verkocht werden die door slaven werden overgeschreven. De straat heet ook nu nog Via Clivo Argentario; er kan nog steeds verkeer rijden. We komen bij de Via Sacra. Cor vertelt en wij zien bijna de triomftochten die over deze weg plaatsvonden. Zo'n tocht ging pas door als de grote tegenstander dood was. Dan ging de optocht over de Heilige Weg, onder de boog door en aan het eind van de weg, voor het Capitool, werd de groep gesplitst. De overwonnene ging rechtsaf naar de kerker (waar Petrus en Paulus ook gevangen hebben gezeten) en werd daar gewurgd. De triomfator ging linksaf naar de tempel van Jupiter om te offeren. Cleopatra, die in Rome had gewoond, wist dit toen zij door Augustus verslagen was en pleegde zelfmoord voor het zover kon komen. We klimmen het Capitool op en kijken nog eens neer op de plaatsen waar deze taferelen zich in de oudheid afspeelden.

Het Capitool, een van de Romeinse zeven heuvelen, is 45 meter hoog. In de koningstijd stond er een Jupitertempel. Toen deze gebouwd werd, vond men op de bouwplaats een schedel waar het bloed nog vanaf droop. De koning van Rome, Tarquinius Superbus, kreeg van het orakel van Delphi te horen dat dit het hoofd van de mythische Olus was (caput Oli) en dat deze plaats het hoofd van de wereld zou worden. Een verklaring van de naam Campidoglio, zoals het Capitool in het Italiaans heet, is dat er vroeger een uienveld (campo d'oleo) lag. Op deze plaats is altijd de zetel van het plaatselijk bestuur geweest. Ook nu vergadert de gemeenteraad er nog.
Als we omhoog klimmen, zien we het archiefgebouw van Sulla uit 80 v.Chr. Daarop zijn de kantelen te zien van het middeleeuwse kasteel, het Senatorenpaleis, waar de burgemeester namens de paus zetelde. En in de Renaissance stak Michelangelo de boel in een nieuw jasje.

Als we uitgekeken zijn op de oude zaken boven en beneden ons, voert Cor de spanning op, want bijna betreden we het Mooiste Plein van de Wereld. Eigenlijk hadden we elegant te paard tussen Castor en Pollux door omhoog moeten komen. Maar ook als wandelaar en vanuit deze hoek is de entree groots. Onder een strakblauwe lucht ligt het trapeziumvormige plein, met aan drie zijden crèmekleurige gebouwen met witte accenten. In het midden het nep ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius (het echte staat in het museum). Rechts is het Conservatorenpaleis, links het Palazzo Nuovo.
De architectuur is bijzonder. Hoog-renaissance van Michelangelo, die zijn eigen spel speelt met lijnen, vlakken, vormen. Verticale en horizontale vormen wisselen elkaar af en wat er op je afkomt is een schitterend evenwichtig maar toch helemaal niet saai geheel. De kleuren van marmer en lucht maken elkaar compleet, waardoor dit beeld nog eens wordt versterkt.

Voordat we naar binnen gaan, zitten we even van het mooie weer te genieten. Zo kunnen we energie opdoen om te ondergaan wat er daar allemaal op ons afkomt: beelden na beelden na beelden.
We beginnen in het Palazzo Nuovo en zien de echte Marcus Aurelius, achter glas en mooi groen geoxideerd. Kunnen ze dat nou niet namaken? Dit beeld maakt pas indruk, de kopie buiten is een beeld van een beeld. De lok op het hoofd van het paard lijkt op een vogeltje. Als dat beestje gaat zingen, zal het einde der tijden aanbreken. Het beeld heeft als voorbeeld gediend voor alle ruiterstandbeelden van de Renaissance en daarna. Het is nooit omgesmolten omdat men later dacht dat het de eerste christelijke keizer Constantijn voorstelde. Al die andere heidense beelden uit de oudheid moesten er aan geloven en werden bijvoorbeeld kanonnen.
We zien een zaal vol keizers, onder andere Nero met een vlasbaardje. Helemaal lyrisch wordt Cor van een schattig beeldje van een Flavische dame, die een heel ingewikkeld krullenkapsel heeft. Het is echt een mooi kopje. Lippen, ogen, wenkbrauwen, alles ontroert.

Dan is er een zaal met filosofen uit de oudheid: drie keer een lelijke Socrates, een blinde Homerus, een dubbelkop van levensgenieter Epikouros. Een lachend hoofd van de lachende filosoof Demokritos.
Maar dan komen we in een van de mooiste zalen van Rome, waar zich het beeld van de Stervende Galliër bevindt. En voor het raam, met een prachtig uitzicht over Rome, staat een beeld van Amor en Psyche. Hier vindt de ziel eindelijk zijn bestemming in de liefde voor de schoonheid. Wat we zien is de Platoonse idee van waarheid-goedheid-schoonheid. Wie al deze dingen niet van Cor hoort voelt toch dat dit echt mooi is. Een Japanner met een heel interessant digitaal cameraatje is er niet weg te slaan en zelfs zijn kleine kindje vindt het mooi. Stralend deelt hij zijn enthousiasme met mij.

We dalen de trappen af en het tempo begint te zakken: de zwaartekracht neemt toe volgens onze reisleider. Maar we blijven het volhouden en gaan nu het andere palazzo in, het Palazzo dei Conservatori.

Heleen Meijer


CULTUUR & REIZEN
Cultuurgeschiedenis
HOVO
Reizen
Latijn

LEES OOK DEZE
REISVERHALEN
Syracuse
Todi
Oplontis
S.Maria Novella
Capitool
Burchiello
Milaan


ITALIA CLASSICA
Home
Over ons
Inschrijven
Contact